Typisch toeristische plaatjes @ de Dam

Onlangs spoorde ik een weekendje naar Amsterdam. Om inspiratie op te snuiven voor het ’t werk. Als je een job als de mijne hebt, kan je nu eenmaal dit excuus gebruiken en nog de waarheid spreken ook! M’n laatste bezoek dateerde van vijf jaar geleden. Hoog tijd voor een opfrissing en al snel bleek dat één weekend daarvoor lang niet voldoende was. Maar toch een aantal fijne adresjes gevonden.

Toeristische plaatjes bis: Het Spui, zelfde dag, compleet andere luchtgesteldheid

Dinner

Ik heb een groot deel van het weekend alleen doorgebracht. Voor zo’n korte periode vind ik dat niet echt een probleem, enkel alleen eten is niet zo gezellig. Nadat ik op vrijdag in het Centraal Station m’n honger wegmoffelde onder een niet zo smakelijke panini, snakte ik zaterdag naar wat echt voedsel. Dus zette ik me over alle reserves heen en ging op zoek naar een leuk restaurantje. Die zoektocht begon ik, niet echt toevallig, in de “9 straatjes”, een verzameling van boetiekjes en restaurants. Al snel vond ik een leuk uitziend etablissement. Lust poneerde een mix van lunch, dinner en drinks. Het bleek precies wat ik zocht: een gezellige, stedelijke drukte, supervriendelijk personeel (een ober opende zelfs de deur voor me toen ik vertrok, hoe galant is dat!) én lekker eten. Op m’n bord belandde dorade met asperges en frietjes. Die laatste leken meer op halve aardappelen (tja, een Vlaming let daar nu eenmaal op), maar dat was vooral een esthetisch detail.

Lunch

De b&b Lunchroom aan de Leidsestraat nr. 44 serveert en verkoopt alles wat je met plezier in je mond wilt steken rond het middaguur. Inclusief forse muffins. Ik kocht er twee, wat een overschatting van m’n honger bleek. Vandaar dat ik de tweede pas de dag erna fotografeerde en opat. Ik verwachtte me aan een droge homp, maar proefde een verrassend malse koek. “Hiep hoi” ook voor de alerte en attente jongen achter de toonbank die z’n collega er op wees dat iemand me aan het voorbij steken was!

Drinks

Op de vlucht voor de regen belandde ik op het Spui in Caffe Esprit, inderdaad genoemd naar het gelijknamige kledingmerk. Meteen bevond ik me in een aangename drukte met een kaart vol drinks en bites. Ik beperkte me tot het eerste. Grappig: in de toiletten hangt een immense spiegel zodat je daar rustig je make-up kan bijwerken, voor wie geen zin heeft om aan de wastafel te gaan tutten. Of als je zoals ik de onweerstaanbare neiging hebt om jezelf in de spiegel te fotograferen, wat nog een aardig effectje oplevert ook.

Sjoppe

Als ik alleen reis, shop ik meer en rolt het geld dus sneller. Psychologen zouden er ongetwijfeld een goede verklaring voor kunnen geven… Ik hoef je vast niet te vertellen over de Kalverstraat. De “9 straatjes” kwamen hierboven al aan bod. Flanerend in de binnenstad ontdekte ik meerdere Lush- & Sabon-shops. Het soort winkels waar ik naar goede (of slechte) gewoonte naar binnen gezogen werd. Bij Sabon kocht ik er één van hun fantastische huisparfums, een cadeautje voor m’n moeder. Bij Lush ging ik overstag voor de Snow Fairy shower gel, uit de kerstcollectie. Als je je neus aan het flesje zet, lijkt het wel alsof er zo’n ouderwetse kauwgomballen-machine ontploft is, maar op je huid laat de douchegel een zoet maar subtiel geurtje achter.

Een bezoek aan een grootstad is voor mij altijd een goede reden om binnen te lopen bij Mango, m’n favoriete keten, die helaas nog steeds niet ruim verspreid is. Tot de zondag was dat er nog niet van gekomen. Toen rond het middaguur de hemelsluizen opengingen, passeerde ik net langs het Magna Plaza Shoppingcenter (Nieuwezijds Voorburgwal 182). Karma! Niet echt een mastodont van een “shopping mall”, maar wel in een mooi gebouw en 7 op 7 open (op zondag van 12 tot 19 uur). En ze hebben er een Mango-shop! Dat moest dan weer gevierd worden met 2 handtassen, waaronder dit fonkelende groene exemplaar. Ik neusde ook nog eens in het assortiment van “Velvet Donna”. Het bleef bij likkebaardend kijken, want merken als D&G, See by Chloe en Pinko waren iets te ambitieus voor mijn budget (en zijn dat meestal).

Cocooning

Een bezoekje aan Amsterdam kan niet voorbijgaan zonder eens de Jordaan te doorkruisen. Aan de Rozengracht werd m’n aandacht getrokken door een kleurrijke shop, Kitsch Kitchen: met allerlei leuks en frivools voor de keuken, maar ook voor andere ruimtes in het huis. Je vindt er zelfs ook speelgoed. Ik kocht er een kommetje en een kalender met 50s ads.

Sleepy time

Ik verbleef twee nachten in het Conscious Hotel Vondelpark. Meteen valt het grote raam en de mooie bar op. Het hotel ligt, je raadt het nooit, vlakbij het Vondelpark en is daardoor erg goed bereikbaar met de tram (aan het Centraal Station neem je gewoon tram 1 richting Osdorp de Aker). Die Conscious slaat op het feit dat dit een milieuvriendelijk hotel is. Die gedachte wordt overal op een subtiele manier doorgetrokken, zonder dat het in je strot geramd wordt: Geen miniflesjes en -potjes in de badkamer, maar grote verpakkingen.

Geen kleine potjes confituur of chocopasta, maar gewoon de pot met een lepel erin. Het ontbijt was bewust aan de sobere kant (in vergelijking met het buffet in sommige hotels), maar het bevatte alles om een knorrende maag tevreden te stellen. Leuk detail waren de spreuken op de kamerdeuren. Ik had kamer 415 trouwens.

In vervoering

De trams confronteerden me er weer mee dat het toch echt wel lang geleden is dat ik nog eens het openbaar vervoer nam in een grote stad. Zo leerde ik dat de tramchauffeurs in Amsterdam geen kaartjes verkopen. Doe dus niet zoals ik en ren niet als een gek naar de voorkant van het voertuig om daar een gesloten deur te vinden. Nee, de kaartjesverkoper heeft een speciaal hokje achteraan in de tram. Je kaartje moet je dan meteen afstempelen. Het blijft een uur geldig op voorwaarde dat je het telkens je van de tram stapt, afstempelt. Allemaal goed geregeld hoor, maar je moet het wel weten natuurlijk.

Nostalgie

Dit was te mooi om niet te fotograferen, in het midden van de stad, in de Begijnensteeg vlakbij het Spui, een echte, ouderwetse barbier! Die bij nader onderzoek Pasquale Capone blijkt te heten en, hoe kan het anders, een Italiaan blijft te zijn. Zoals het een Italiaan betaamt, zit hij ook niet om een oneliner verlegen. Noem hem geen kapper, want “alleen bomen worden gekapt”, aldus Pasquale.

Rainy days en een wijze les

De weersvoorspellingen lieten zich samenvatten als wisselvallig, dus had ik als goed voorbereide reiziger m’n paraplu meegenomen… om die vervolgens op m’n hotelkamer te laten liggen. Toen de plensbuien elkaar iets te snel opvolgden, schoot ik de eerste de beste Blokker binnen en kocht er een paraplu. Dag twee: zelfde scenario: dit keer twee paraplu’s op m’n hotelkamer, maar opnieuw geen bij de hand. Dus weer een winkel binnen geschoten. Opnieuw de Mango, de tweede keer, nadat ik er al die handtassen gekocht had. En daar kocht ik, geheel m’n onoplettende zelf zijnde, een paraplu die bijna tien keer zo duur was als het Blokker exemplaar. Dus ging ik terug naar huis met drie paraplu’s en de wetenschap dat een paraplu van 22,95€ pokkenduur is, maar zeer goed bestand tegen hevige windvlagen. Wat niet gezegd kan worden over het exemplaar van 2,99€…

Spinazie is nogal een saaie groente, vind ik. Best wel te eten, maar ook niet zo’n smaaksensatie dat het me tot wilde culinaire fantasieën aanzet. Toch koop ik het soms; in de eerste plaats omdat het gezond is en omdat m’n goede voornemens vaak het hoogste woord voeren in de winkel. Maar terug thuis hebben m’n smaakpapillen het voor het zeggen en die kijken dat Iglo-pak liefst schaamteloos over het hoofd. Dus ligt het te vegeteren in de vergeetput die m’n diepvriezer bij momenten is. Maar kijk, als ik op het juiste recept bots, dan krijgt de bladgroente toch nog een lekkere bestemming. In het BBC-programma Economy Gastronomy (bij ons te zien op Njam) maakte chef Allegra McEvedy een speciale soort tortilla die ze kuku, oftewel de Iraanse variant van de tortilla, noemde. De belangrijkste ingrediënten zijn naast spinazie, een aardappel en een hoop eieren. Het volledige recept vind je hier. Het leuke is dat je er qua kruiding heel veel kanten mee uit kan. Als ik nog een tip mag geven daaromtrent: Voeg de eieren pas op het allerlaatste moment toe aan de mix van ingrediënten. Voordien zorg je dat de kruiding op punt staat, want proeven van een mengsel met rauwe eieren is natuurlijk niet echt smakelijk.

De tortilla krijgt de allure van een volledige maaltijd in combinatie met een fris slaatje, zoals met feta, een slasoort naar keuze en radijsjes.

Eind augustus, toen we nog massaal klaagden over die slechte zomer, stapte ik binnen in een wereld die zich best laat omschrijven als de voorraadkamer van de kerstman. Sindsdien mocht ik me meermaals om professionele redenen verdiepen in decoratietrends voor de feesten. Gelukkig zat er toen nog een zwoele herfst aan te komen anders zag m’n interieur er wellicht al maanden uit als een scène uit een kerstfilm.

Ik zou ook niet willen dat de sint struikelt over een kerstboom of slingers, dus oefen ik netjes geduld uit tot 7 december. Maar een mens mag zich wel al informeren natuurlijk. Enkele mooie sfeertjes die bij mij in het oog sprongen:

Lichtgroen is dit seizoen een trendy alternatief voor het klassieke kerstgroen. De combinatie met tinten als sepia, en oesterkleur, zorgt voor een zacht en tegelijkertijd fris totaalbeeld.

Een kerstbol kan nog steeds rond en glanzend, maar dat hoeft niet per se. Fluffy en met ruitjesmotief kan ook.

Eindejaar is een periode van contrasten: het gure buitenleven met z’n barre temperaturen versus de warme gezelligheid van het interieur. Dit decor verenigt die twee met een harmonie van ongepolijste materialen en zachte tegenhangers.

Hier waande ik me even op de set van een oude Hollywood-film. De “roaring twenties” zorgen voor een verrassende twist in de kerstversiering. Maskers en charleston-stijl brengen klassieke glamour weer tot leven.

Ook wie smelt voor het traditionele rood wordt ruimschoots verwend. Hartverwarmend en met grappige accenten zoals paddenstoeltjes als alternatief voor kerstbollen.

PS: Alle foto’s werden genomen bij Van der Vennet, groothandel voor decoratie en meubelen. Wil je ook eens flaneren in de speeltuin van de kerstman? Alle info vind je hier.

Eén van de fouten waar ik me wel eens aan bezondig als ik mensen bij me thuis uitnodig, is overdrijven. Etentjes zie ik als de ideale gelegenheid om te experimenteren en dat maakt de onrealistische Martha Stewart-ambities in me wakker. Dan zie ik mezelf als de perfect gecoiffeerde gastvrouw die op een fraai aangeklede tafel exquise gerechten serveert. Gaandeweg de voorbereidingen moet ik die verwachtingen meestal bijstellen. Het kwintet van aperitiefhapjes wordt noodgedwongen een kwartet of zelfs een trio; de ingrediënten voor een tussengerechtje blijven ongebruikt in de koelkast liggen; nog niet alle glazen staan op tafel en de lichtjes die ik, à la façon de Nigella Lawson, in m’n woonkamer had willen hangen, schitteren door afwezigheid. Uiteindelijk komt het altijd wel goed, op die ene valse noot na toen ik een keer de voordeur opende met m’n haar in een vreemde knot samengebonden en een T-shirt vol vettige sporen van een drukke voorbereiding. Gelukkig waren het vrienden die voor de deur stonden (en meteen in lachen uitbarstten) en geen medekandidaten van Komen Eten. Ik heb me dan ook al meermaals zeer gelukkig geprezen dat ik tijdens de voorbereiding niet gevolgd werd door een cameraploeg van dat programma.

Sinds Komen Eten en andere kookprogramma’s lijkt het wel alsof je voor ieder thuisetentje de kwaliteiten van én Peter Goossens én Martha Stewart en pakweg Pieter Porters moet verenigen. Niemand slaagt daar in, ook Peter Goossens of Martha Stewart of Pieter Porters niet. Gelukkig is daar dan de geruststellende gedachte van het kookboek “Real Life Entertaining” van de Amerikaanse Jennifer Rubell. “Perfection is boring and – for most of us – impossible anyway”, sust de achterflap-tekst. Jennifer Rubell laat zien dat het geen probleem is om je gasten een stapel borden in de handen te duwen of ze te vragen een fles wijn te openen. En je zorgen maken over die zelf bijeengeschraapte mix & match van bestek, porselein of glazen hoeft al evenmin.

In het boek staan uiteraard ook heel wat recepten die zich laten omschrijven als origineel en toch ook heel simpel. Ik pik er één van de meest eenvoudige uit waarmee ik toch behoorlijk scoorde tijdens een recent etentje (inderdaad, dat met het vlekkerige T-shirt !)

Sesame-mint pita chips

Men neme:

-          Pitabroodjes (hoeveelheid naargelang het aantal gasten je over de vloer krijgt)

-          ½ kopje olijfolie

-          1 theelepel gemalen komijn

-          1 eetlepel gedroogde munt

-          1 eetlepel gedroogde tijm

-          1 eetlepel sesamzaadjes

-          1 theelepel rode pepervlokken

-          ½ theelepel zout

Verwarm de oven voor op 200 graden. Snij de pitabroodjes middendoor, leg ze op elkaar en snij ze in kwartjes zodat je een hoop driehoekjes krijgt. Leg de driehoekjes op een bakplaat (ik leg er bakpapier onder, wat een hoop schrobben scheelt). Besprenkel de driehoekjes met de olie en vervolgens alle ingrediënten. Plaats de aspirant-chips 4 of 5 minuten in de oven (draaien hoeft niet). Een beetje laten afkoelen en serveren met een dipsausje naar keuze, hummus bv.

Het leuke aan dit recept is, dat je niet moet stressen omdat je één of ander ingrediënt niet in huis hebt. Van zodra het pitabrood besprenkeld is met olie, kun je het recept links laten liggen en voor de kruiding aan de slag gaan met zowat alles wat binnen je handbereik ligt, staat of groeit. Zo lukt het ook perfect met ras el hanout en koriander. PS: Het trio van hummus komt gewoon uit een potje van Delhaize, maar met een serveerring krijg het natuurlijk meteen een homemade-flair!

Natuurlijk wil ik de strakke curven van Elle MacPherson, maar het ontbreekt me zowel aan tijd als doorzettingsvermogen om ook maar in de buurt te komen van dat ideaal. Dus moeten de ambities wat bijgesteld worden. De Asics worden op tijd en stond nog eens uitgelaten. Hoogstens vijftien minuten, want helaas zweef ik tegenwoordig niet meer zo naadloos op de Start to run-hype zoals indertijd.

Er is ook het concrete plan om meer te gaan zwemmen. Concreet in die zin dat er in m’n portemonnee al 2 maanden lang een zwemabonnement zit met nog 19 beurten (van de 20..)…

Aan zij die wel eens sportief uit de hoek komen, hoef ik het niet te vertellen: Er gaat weinig boven de kick die sport geeft. Spijtig dat die energie-, humeur- en (ow yeah!) egoboost meestal pas achteraf komt. En spijtig ook dat sporten vaak meer weg heeft van zelfkastijding dan van ontspanning. Maar dat hoeft niet altijd. Ik ben altijd weer verrast van het effect dat vijf minuutjes bewegen kan opleveren. Vijf minuten: Zo lang duurt één reeks van de zonnegroet. Welke groet? De zonnegroet: een basisoefening uit de yoga die bestaat uit een opeenvolgende reeks bewegingen. Niet dat ik iets ken van yoga. Verre van. Ik associeerde het vroeger, compleet onwetend zijnde, met mysterieus klinkende klankschalen, diepe meditaties (die wegens m’n chronisch pingpongende hersencellen te hoog gegrepen zijn) en je lichaam een uur lang in de meest waanzinnige posities plooien. Maar… het intrigeerde me wel. En zo zocht ik naar de zonnegroet en vond dit filmpje op Youtube.

Als je geen tijd hebt om “echt” te sporten, maar toch “iets” wilt doen, probeer het dan even. Rol een yogamatje uit (met een badmatje lukt het ook wel), klik op “play” en doe mee met de dames. De bewegingen zijn simpel, een Pussycat Doll-lijf zal het niet opleveren, maar je humeur kan voor de rest van de dag gegarandeerd niet meer stuk!

Wat eten we dan in de plaats? Er zijn natuurlijk nog vissoorten waarmee je een tartaar kan bereiden. Zoals de “good old salmon”, om het eens op z’n Jamie Olivers te zeggen. En sinds kort heb ik ontdekt dat ook kabeljauw zich er perfect voor leent. Bovendien zitten we middenin het seizoen van deze vis.

De tartaar op de foto heb ik gemaakt naar een recept van Jo Bussels, van restaurant Radis Noir in Antwerpen. Wie het ook eens wil proberen: Hier vind je het recept. Het is een eenvoudige bereiding, maar het vraagt wel wat tijd om de vis te snijden. Ik vraag overigens een kabeljauwhaasje aan de visboer, dan ben je zeker van een stukje graatloze vis. Jo Bussels gebruikt koriander om de kabeljauw op te werken, maar ook met basilicum ben je verzekerd van een fantastische smaaksensatie! Het recept komt uit een boekje dat het Nederlands Visbureau samenstelde ter promotie van de grijze garnaal. Je kan de pdf downloaden via deze link.

Het was fijn toeven vorige vrijdag in Knokke: een aangenaam warm zonnetje en een blauwe hemel met hier en daar enkele fluffy wolkjes. De perfecte weersgesteldheid voor de house warming van Tommy Hilfiger. Het all-American merk trok de voorbije maanden de wereld rond met een pop-up store. Na grootsteden als Parijs, Londen en Milaan mag Knokke Zoute de tournee in stijl afsluiten. Op de zeedijk ter hoogte van het Albertplein werd het Hilfiger-huisje neergepoot waar je nog 15 augustus kan shoppen. Niet zomaar de bekende lijn, maar een capsule-collectie die enkel verkocht wordt in het preppy pop-up huis. Want als er één revival is die in 2011 gevierd wordt, dan is het wel die van de preppy look. Tommy my middle name is preppy Hilfiger, kon natuurlijk niet anders dan dat extra in de verf zetten.

Maar hoe ziet een preppy look er eigenlijk uit? Gelukkig hing er in de winkel een handleiding:

Click to enlarge

Ook de genodigden hadden hun best gedaan om hun meest preppy-kant in de kijker te zetten. Zo wemelde het bij de mannen van de bootschoenen.

Click to enlarge

A trip down memory lane naar m’n middelbare schooltijd toen deze instappers überhip waren en we ze gemakshalve allemaal Docksides noemden. Ook deze passant heeft de boodschap duidelijk begrepen.

Click to enlarge

Terug naar het Hilfiger-feestje. Mijn outfit was maar halvelings preppy, aangezien het prep-gehalte van m’n kleerkast behoorlijk laag is. De blazer was er wel, gecombineerd met een jeans en een top + schoenen in m’n lievelingskleur: donkergroen! Foto’s daarvan zijn er niet, enkel een beeldje van m’n schoenen/voeten. Wat mij betreft het meest fotogenieke deel van m’n lichaam:) Maar wat belangrijker is: Groen is duidelijk (én eindelijk) het nieuwe zwart!

Click to enlarge

Goedele Liekens zou later trouwens opduiken in datzelfde groene kleedje. Er was nog meer bekend & mooi volk, zoals:

Click to enlarge

Wat er nog meer te zien was? Nog meer kleren natuurlijk:

Click to enlarge

En een reeks originele eyecatchers:

Click to enlarge

In deze virtuele tijden zijn postkaartjes eigenlijk ouderwets, maar daarom vind ik het des te leuker om ze te versturen of te geven. Ik ben steeds op zoek naar originele kaartjes  en die zoektocht speelt zich vaak af op het wereldwijde web. Dankzij een cover van Flow kwam ik terecht bij Cartolina Cards, een bedrijf uit British Columbia, Canada. Grafisch designer Fiona Richards laat zich inspireren door haar kindertijd in Schotland toen ze uren doorbracht in het 300 jaar oude huis van haar grootouders. Oma en opa hadden als textielhandelaren gewerkt in het oude India en een heleboel spullen meegesleept naar huis. Bovendien bracht de reislustige opa van al z’n trips hopen hebbedingetjes mee. De kaarten van Cartolina Cards ademen dan ook één en al nostalgie uit. Toch staat het bedrijf met beide benen in 2011.  Hun iPhone App is een leuk snufje voor wie wat meer kleur wil geven aan een droog sms-berichtje. Je kan kiezen uit verschillende designs en thema’s naargelang de aard van je bericht: verjaardagswensen, wereldkundig maken dat je een spruit op de wereld hebt gezet, het thuisfront laten weten dat je goed aangekomen bent op je vakantiebestemming…

Posten op Facebook behoort eveneens tot de mogelijkheden. Goed gevonden is de kalender met reminder-functie. De app gaat op zoek naar de verjaardagen in je contacten-lijst en stuurt je de dag ervoor om 14 uur een herinnering. Je moet dan natuurlijk wel de verjaardag toevoegen aan je contacten. Dat doe je door “wijzig” te selecteren en vervolgens “nieuw veld”. Eén van de aangeboden opties is “verjaardag”.

PS: het voorbeeld op de foto is fictief. Tot m’n spijt. Hawaï…, I wish!

Oh no, I won’t make a habit of “outfit of the day”- posts. Mainly because others do that way better than I do. And secondly: it’s too much fuss to get yourself properly on a picture if there is nobody around to take that picture.  There is the “mirror-trick” of course, but that’s not easy if the only “head to toe”-mirror in your house is on a wardrobe opposite a window. As you can see, backlight rules! And now I look closely at this picture… maybe that mirror isn’t that spic & span as it should be…

Anyway, why this “ootd”-post? Because I’m so thrilled about my new purchase from Mango! Although it took me about two years to believe that these types of trousers could be something for me. For exactly four seasons I thought they were only suitable for tall and skinny women, preferably both. I’m neither tall, nor skinny… Now I’ve come to a point that I do wear them but only with high heels. And it was also the colour that helped to persuade me: emerald green! Finally, my favourite colour is fashionable!

For those who want to know, the twin-set is from last season. I bought it at Promo Fashion, a Belgian store chain that recently had a name switch into Bel & Bo. The bracelets? Like six years old, from Didi. Is there anything from this season, besides the trousers? Well yes, the shoes (S. Oliver).

.